ในภาพความประทับในมหาวิทยาลัยบูรพา
สำหรับฉัน ฉันประทับใจในเรื่องราวของเพื่อน เพื่อนที่ฉันรู้จัก ถึงแม้จะไม่ยาวนาน แต่ก็ไม่ได้สั้นเลยแม้แต่น้อยถึงเวลาเราจะน้อย แต่ละกิจกรรมที่เราร่วมทำกัน ร่วมสร้าง และ ร่วมแบ่งปันด้วยกันมา มันก็แทนเวลาเหล่านั้น ได้แล้ว หากมีใครพูดว่า เพื่อนมันไม่อยู่กับมึงไปจนวันตายหรอกนะ แต่สำหรับฉัน เพื่อนฉันนี้แหละ ที่จะอยู่ และ พร้อมที่จะช่วยเหลือฉันเมื่อฉันเอ่ยปาก และคอยว่าฉัน เวลาที่ฉัน เหลวไหล เพื่อนฉันนี้หละ ที่พร้อมเตรียมตัวจะไปเที่ยว ระบายความเครียด และคอยปลอบเรื่อง ความทุกข์ เพื่อนฉันนี้หละ เป็นนาฬิกาปลุกแสนดี ที่จะต้องโทรถามว่าเมื่อไหร่จะออก เมื่อจะไป ม. สำหรับฉันถึงเพื่อนจะกลุ่มเล็กๆ แต่จะ เดินอยู่เคียงข้างกัน ถึงจะไม่สามารถสัญญาว่า จะเป็นแบบนี้ตลอดไปได้ไหม แต่แค่ตอนนี้เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ก็พอ ขอบคุณมหาลัยบูรพาที่ ทำให้ฉันเจอเพื่อนอีกที่หนึ่ง อนาคตฉันเคยนั่งคิดว่ามันต้อเป็นอย่างั้นอย่างี้ แต่ตอนนี้ฉันเชื่อว่าอนาคตขึ้นอยู่กับสิ่งที่ทำในปัจจุบัน "หากคุณอยากที่จะผอม แต่ปัจจุบันคุณยังกินไม่หยุด แล้วเมื่อไหร่หละคุณจะผอม ลงมือทำและเริ่มต้น เดี๊ยวมันก็สำเร็จออกมาเป็นรูปร่างเอง" ฉันเชื่อย่างนั้น นั้นแหละ อนาคต และเรื่องราวประทับใจของฉัน
ขอบคุณคะที่สละเวลาในการอ่าน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น